نحوه اعمال نرخ صفر مالیاتی موضوع ماده ۱۳۲ قانون مالیاتهای مستقیم به درآمد ابرازی ناشی از فعالیتهای تولیدی و معدنی اشخاص حقوقی غیردولتی که دارای بیش از یک واحد تولیدی یا معدنی میباشند و همچنین آثار مالیاتی عملیات تکمیلی و تبدیلی بر درآمد اشخاص مذکور
– بخشنامه شماره 200/1405/28 مورخ 31/03/1405
خلاصه به زبان ساده :
۱. قانون اصلی: نرخ صفر مالیاتی (معافیت) فقط برای «تولید یا استخراج اصلی» است.
۲. وقتی محصول تغییر میکند: اگر محصولِ یک واحد تولیدی، برود در واحد دیگری و آنجا روی آن کارِ اضافهای (مثل بستهبندی، فرآوری یا تبدیل) انجام شود، آن کارِ اضافه دیگر معاف نیست.
۳. تکلیف اداره مالیات: ممیز مالیاتی باید درآمد و هزینههای مرحلهی «تولید» را از درآمد و هزینههای مرحلهی «کارهای بعدی» جدا کند.
۴. روش تفکیک: این جداسازی باید طبق «استانداردهای حسابداری» و با بررسی دقیقِ قراردادها و اسنادِ شرکت انجام شود.
۵. نتیجه نهایی: شرکت فقط برای آن بخشی که واقعاً تولیدِ اولیه بوده معافیت میگیرد و باید برای سودی که از «کارهای بعدی» روی محصول به دست آورده، مالیاتِ عادی بدهد.
توضیح با مثال عددی
فرض کنید یک شرکت معدنی، سنگ آهن تولید میکند (واحد الف) و سپس آن را در کارخانه خود به کنسانتره تبدیل میکند (واحد ب).
- وضعیت: واحد «الف» (تولید سنگ) مشمول نرخ صفر مالیاتی است، اما واحد «ب» (تبدیل به کنسانتره) مشمول نرخ صفر نیست.
- سود کل: ۱۰ میلیارد تومان.
- تفکیک مالیاتی:
- اداره مالیات بررسی میکند که چقدر از این سود (مثلاً ۴ میلیارد تومان) مربوط به استخراج سنگ در «واحد الف» است. این بخش نرخ صفر میگیرد (مالیات آن صفر است).
- باقی سود (۶ میلیارد تومان) که حاصلِ عملیاتِ تبدیلی در «واحد ب» است، مشمول مالیات عادی (مطابق نرخهای مقرر در قانون) خواهد بود.
نتیجه: بدون این تفکیک، ممکن بود مؤدی کل ۱۰ میلیارد را مشمول نرخ صفر بداند، اما طبق این بخشنامه، مؤدی فقط برای ۴ میلیارد اول از معافیت (نرخ صفر) بهرهمند میشود و باید برای ۶ میلیارد باقیمانده مالیات پرداخت کند.